หลังจากระบายสีเสร็จ เราก็มองไปที่นาฬิกา แล้วพูดในใจว่า …
“อ้าวบ่ายสองโมงครึ่งแล้วหรอ” 
นี่สินะ ความรู้สึกเหมือนเวลาหยุดเดิน
เอาจริงๆ ตอนที่ระบายสีอยู่เหมือนเราไม่ได้คิดอะไรเลย นอกจากระบายสี ความรู้สึกตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ชอบมาก เหมือนเราได้ใช้เวลาจริงๆ อยู่กับปัจจุบันจริงๆ แม้จะเป็นช่วงเวลาหนึ่งของวันก็ตาม
เท่าที่นึกขึ้นได้ มีหลายครั้งที่เรามีช่วงเวลาแบบนี้ มันเป็นช่วงเวลาที่จิตใจสงบเป็นพิเศษ
ณ นาทีนั้นเพียงแค่ทำสิ่งๆหนึ่งอย่างตั้งอกตั้งใจ หรือบางทีเป็นกรณีที่จิตใจไปเพ่งที่สิ่งๆนั้น จนเราไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของเราจริงๆ
มันเป็นช่วงเวลาเบาสบายและอบอุ่นใจ 
จะว่าไปถ้ารู้สึกแบบนี้ตลอดเวลาก็น่าจะดีไม่ใช่หรอ…