ถ้าไม่เริ่มตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไร... (กำลังต่อสู้กับความขี้เกียจอยู่ 555) เริ่มในที่นี้ คือเขียนสักที!!!
พอดีว่าช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองเหลวไหลมาก ๆ ตัดเรื่องงานออกไปนะ (เพราะยังตั้งใจทำงานเหมือนเดิม)
แต่ที่หมดไฟ...คือการทำอะไรของตัวเองในเวลาว่าง หมายถึง วาดรูปเล่น ท่องศัพท์ คัดตัวอักษร รวมถึงการเขียนบล็อคด้วย ไม่รู้ต้องใช้เชื้อเพลิงขนาดไหนถึงจะกลับมาดี้ด้า อยากทำนุ่นนี่อีกนะ...
จะว่าไประหว่างนี้ได้แต่คิด ๆ สิ่งที่เกิดขึ้นช่วงนี้ดู ก็มีแต่เรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นนะ (หรืออาจจะคิดมากไป) เลยมานึกถึงทริปเมื่อสัปดาห์ก่อน ที่จู่ ๆ ก็ได้เดินทางไปเที่ยวสิงคโปร์โดยไม่ได้ตั้งตัว เหตุการณ์มันคือจองตั๋ววันนี้เย็น พรุ่งนี้ออกเดินทางเลย เป็นครั้งแรกเลยที่ด่วนมาก แต่จริง ๆ ก็เคยมีเหตุการณ์คล้าย ๆ นี้ แต่ช่างมันเหอะ 555 แล้วก็ก่อนหน้านี้มีจับฉลากปีใหม่ที่ทำงานก็ได้กระเป๋าเดินทาง 555 ก็ตลกดีนะ หลังจากนั้นไม่นานก็บินเลย
มาคิด ๆ ดู ก็ชอบเดินทางแหละ ชอบเดินไปเดินมาด้วย ชอบมาก ๆ เลย ชอบสำรวจที่ต่าง ๆ แม้จะเคยไปหรือไม่เคยไปก็ยังคงอยากเดินดูรอบ ๆ อยู่ดี เพราะทุก ๆ วัน ไม่เคยมีเหตุการณ์เกิดขึ้นซ้ำ ๆ เลยนะ มันไม่เคยเลยจริง ๆ แบบเป๊ะ ๆ เช่นทานอาหารร้านโปรด รสชาติหรือความรู้สึกที่ได้สัมผัสแต่ละครั้งอาจไม่เหมือนเดิม ทำไงได้ล่ะ ก็คงต้องเป็นแบบนั้นไป เหมือนชีวิตแหละ วนมาเรื่องชีวิตจนได้นะ หมายความว่าอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ยอมรับมันไว้ อยู่กับมันได้
จากปีที่ผ่านมารู้สึกเติบโตขึ้นมากเลย ในแง่ของวุฒิภาวะ คือไม่หนี แต่อยู่กับมันให้ได้ แต่ตอนเด็ก ๆ (ปีสองปีก่อน) คิดว่าถ้าไม่โอเคก็ต้องหนี ก็ต้องขอบคุณอีกครั้ง ทุก ๆ คนเลยที่มีส่วนช่วยให้ได้เติบโตในเรื่องนี้ ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ 💚
ขอเล่าเรื่องหนึ่งได้ฟังก่อนนอนล่ะกัน จากที่ไปสิงคโปร์มา คือวันแรกของทริปเราได้มีโอกาสเดินทางคนเดียวในช่วงบ่าย เริ่มจากเดินทางไป little India ง่าย ๆ ด้วยการนั่งรถไฟฟ้าใต้ดิน จริง ๆ วัตถุประสงค์ของการไปคนเดียวครั้งนี้คงไม่ใช่การไปเรียนรู้วัฒนธรรม ความเป็นอยู่ การค้าขายของคนอินเดียที่อาศัยอยู่ในสิงคโปร์อะไรหรอก แต่เป็นการออกจาก comfort zone การกระตุ้นให้ตัวเองมีความกล้าที่จะทำสิ่งต่าง ๆ โดยไม่เกรงกลัวว่าอะไรจะเกิดขึ้น และไม่รู้ผลลัพธ์ว่ามันจะเป็นอย่างไร แต่มีความเชื่อมั่นอยู่ในใจลึก ๆ ข้างในว่ามันจะดี เราต้องรอด 555
ภาพประกอบ 555 แค่นี้ก็ดีใจแล้วที่นั่งรฟฟไปถึง
โดนัท ขนมหวานในร้านเบเกอรี่ย่าน Little India
Cookies :)
ต้องบอกว่าจิตใต้สำนึกมีแต่ขนมหวาน เดินไปไหนก็ไปมองแต่ร้านขนมหวานในย่านนี้ ซึ่งก็มีความสุขดี 555
เหมือนอยู่อินเดียเลยเนอะทุกคน 555
...พอเดินไปสักพักเริ่มรู้สึกเบื่อ และรู้สึก insecured นิด ๆ เลยนั่งรถเมล์มั่ว ๆ แถวนั้น ขึ้นรถมั่ว ๆ เลย แบบไม่มีจุดหมาย และก็หลงทางจริง ๆ มือข้างหนึ่งถือมือถือ อีกข้างถือแผนที่เส้นทางรถไฟฟ้าในสิงคโปร์ ถ้าถามว่าได้ใช้ประโยชน์อะไรไหม ก็ไม่ 555 เอาเข้าจริง ๆ ก็เลือกสัญชาตญาณของตัวเอง แต่ก็ดีพอหลงแล้วก็ถามคนขับรถเมล์ เลยสามารถกลับไปย่านที่นัดโนอี้กับซิลไว้ได้สำเร็จทันเวลา 555
เรื่องนี้เลยสอนให้รู้ว่าระหว่างทางอาจจะหลง แต่ถ้าคนมันตั้งใจจะกลับไปให้ได้ก็ต้องหาทางให้ได้ จริงมั้ย 555 (แบบนี้ก็ได้หรอ 5555) แล้วก็อีกอย่างที่สำคัญมาก ๆ เลยคือทุกเส้นทางนำไปสู่การเรียนรู้ เพราะบอกตรง ๆว่า ระหว่างนั่งรถเมล์ไปมั่ว ๆ ก็ได้ไปย่านที่อยู่อาศัยของชาวสิงคโปร์ ได้ไปเดินเล่นพาร์คเล็ก ๆ แถวนั้น ก็สนุกสนานดี แล้วก็ไม่ได้รู้สึกกลัวด้วยที่ไปอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย จิตใจคือแจ่มใสมาก ร่าเริงสุด ๆ นึกแล้วก็มีความสุขนะ ไม่เห็นต้องมีเป้าหมายอะไรเลยว่าต้องไปที่ไหน... มันก็จริงนะ
แต่ก็ลองเทียบดูนะกับการไปเที่ยวโดยมีสถานที่ที่ต้องการไปเห็น แล้วความรู้สึกต่างกันรึเปล่า สำหรับเรามันไม่ต่างกันนะว่าเราจะเห็นอะไรตอนจบ เราเลยค้นพบว่ามันเป็นเรื่องของระหว่างทางมากกว่าที่ทำให้มีความสุข มันสร้างแรงบันดาลใจให้เดินหน้า แบบว่าเราจะไปเจออะไรข้างหน้าเป็นเรื่องของอนาคต แต่ตอนนี้เรากำลังนั่งรถบัสอยู่นะ เรามองออกนอกหน้าต่าง เห็นสิ่งต่าง ๆ และกำลังสำรวจสิ่งรอบตัว จุดนี้แหละ คงเรียกว่าความสุขสำหรับการเดินทางของเราในครั้งนี้ (เพราะครั้งก่อน ๆ ก็ได้เรียนรู้ต่างกันไปตามหัวข้อที่จะไปเจอ เช่น การเดินทางร่วมกับคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน เป็นต้น 555 ไม่ต้องงงหรอกมันเกิดขึ้นได้จริง ๆ)
อยากให้ทุก ๆ คนลองค้นหาดูว่าความสุขจากการเดินทางของแต่ละคนคืออะไร บางทีอาจเป็นการนั่งอ่านหนังสือ นั่งจิบชาอยู่ริมหน้าต่างบนโรงแรม ก็สร้างความรู้สึกอิ่มเอมใจแล้ว ❤
ระหว่างเดินทางไปที่ไหนไม่รู้
ไม่รู้จริง ๆ
รวมทั้งชีวิตจริงด้วย
อยากให้ดื่มด่ำไปกับปัจจุบันนะ
ขอบคุณค่ะที่อ่านจนถึงบรรทัดนี้
และขอบคุณทุก ๆ สิ่งเลยค่ะ
รู้สึกมีความสุขมากค่ะ
Happy New Year 2025
จากเณม :)
c u
