หลังจากที่ไม่สบายเป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธ์ุบีไปหนึ่งสัปดาห์ ก็ได้มีอย่างหนึ่งที่เราได้เรียนรู้คือ ร่างกายนั้นมีค่าเหลือเกิน เวลาป่วยเราทำอะไรไม่ได้เลย รู้สึกเสียดายเวลามาก เพราะมีหลายอย่างที่อยากทำแต่ก็ไม่สามารถลุกมาทำได้เหมือนตอนปกติ ซึ่งพอเกิดขึ้นแบบนี้แล้วก็ทำให้ปลงชีวิตมากขึ้นเป็นกอง 555
ได้ตระหนักว่าชีวิตมันไม่เที่ยงเลยจริงๆ (ไม่แน่นอน) ก่อนหน้านี้เราอาจจะวิ่ง หัวเราะ เริงร่าอยู่ แต่ชั่วโมงถัดไปเราต้องมานอนซมเพราะมีไข้สูง
เป็นเรื่องที่ต้องทำความเข้าใจเลยจริงๆ ว่าชีวิตมันไม่เที่ยง ไม่แน่นอน เราอาจจะคิดว่าพอหายป่วยแล้วก็เป็นปกติแล้วไม่มีความทุกข์แล้ว
แต่ความจริงคือ ร่างกายเราทุกข์ตลอดเวลาอยู่แล้ว เพราะตราบใดที่เรายังมีชีวิต เราก็จะหิวได้ กินมากไปก็ปวดท้อง ยืนหรือนั่งนานไปก็เมื่อย เล่นมือถือมากไปก็ปวดตา และก็จิตด้วยที่ตอนนี้คิดเรื่องหนึ่งอยู่ ซักพักอาจกระโดดไปคิดอีกเรื่อง เปลี่ยนไปมา ไม่มีตลอดไป ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่จีรัง เปลี่ยนแปลงตลอด เกิดดับ เกิดดับ...
นั่นแหละสำหรับการบันทึกวันนี้ ก็เป็นการเตือนใจให้สนใจสุขภาพตัวเองมากขึ้น นึกถึงตอนที่ป่วยว่าทรมานขนาดไหน และปลงสังขารมากขึ้น ไม่ยึดมั่นถือมั่น หรือจริงจังกับชีวิตมากเกินไป (เอาพอประมาณ ไม่ใช่ปล่อยวางแล้วไม่ทำอะไร นั่นเรียกว่าขี้เกียจ) เพราะถ้ายึดมั่นในสิ่งใด ก็ต้องเป็นทุกข์เพราะสิ่งนั้น จำเอาไว้!!!